Kelp, een bruinwiersoort (afb: WikiMedia Commons)
Er is wel beweerd dat het kweken van zeewier honderden miljoenen tonnen CO2 kan verwijderen, maar nu door opwarmend water zeewier het loodje legt, zou de mens er bij gebaat zijn te behouden wat we al hebben, stellen onderzoeksters op basis van nieuw onderzoek. Bij verlies van zeewier komt namelijk veel meer koolstof vrij dan er door kweken zou worden opgenomen, stellen ze.
Zeewier, vooral kelp, neemt jaarlijks naar schatting 3,7 miljard ton koolstofdioxide op via fotosynthese. Het haalt dit uit het zeewater, dat op zijn beurt weer meer CO2 uit de lucht erboven opneemt. Zeewier groeit vooral dicht bij de kust, waar het uiteindelijk wordt verteerd of afgebroken, waarbij koolstof vrijkomt. Fragmenten van de bladeren, evenals suikers en koolhydraten die in het zeewater oplossen, kunnen naar de bodem zinken. Daar wordt een klein deel van de CO2
voor duizenden jaren vastgelegd als ‘blauwe koolstof’.
Karen Filbee-Dexter van de universiteit van West-Autralië en haar collega’s concluderen nu dat, nu zo’n 60% van de kelpbossen achteruitgaat, deze ecosystemen uiteindelijk meer zouden kunnen gaan uitstoten dan ze opnemen. Ze stellen dat het beter is zich te richten op het behoud van zeewier in plaats van op de kweek ervan. “In plaats van ons af te vragen hoeveel koolstof we met zeewier kunnen verwijderen, zouden we ons moeten afvragen hoeveel koolstofuitstoot we kunnen voorkomen die vrijkomt wanneer deze ecosystemen door klimaatverandering beschadigd raken,” zegt ze.
Uit het onderzoek blijkt ook dat het behoud van kelpecosystemen per hectare minstens acht keer goedkoper is dan het herstel ervan. Toch ligt slechts 2% van de kelpbossen in beschermde gebieden. “Het herstel en de kweek van zeewier zullen waarschijnlijk geen grote oplossing bieden voor de klimaatverandering,” zegt Filbee-Dexter. “Dat betekent niet dat het niet de moeite waard is.”
Bron: New Scientist