Steeds weer vervallen mensen (dus ook politici) in herhaling en/of zoeken hun heil in ‘oude wijnen’, zegt Christoph Seidler in der Spiegel. Neem die kleine modulaire kerncentrales die ons (weinig) duurzame energie zouden leveren. Die kleine modulaire kerncentrales bestaan niet en duurzaam zijn ze allerminst. Of neem kernfusie, al lang een belofte die over vijftig jaar zal zijn verwezenlijkt en die vijftig jaar wordt maar niet minder.  Dat houdt ons van de echte oplossingen vindt Seidler.
Hoe houden we het leven in steden leefbaar? Is duurzame mobiliteit mogelijk (de auto is een energie-, materiaal-, gezondheid- en ruimtevretende, levensgevaarlijke machine om over vliegtuigen maar niet te spreken). Hoe verminderen we de ongelijkheid in de wereld? Hoe bouwen we klimaatneutraal (cement, staal)?
“Wie serieuze antwoorden op dergelijke vragen zoekt, zal eisen aan de maatschappij moeten stellen en veranderingen moeten uitleggen”, zegt hij. Dat is veeleisend, zegt hij, maar altijd beter dan om je heil te zoeken in retrofuturistische ‘oplossingen’ zonder pijn, maar ook zonder resultaat.

We weten wat we moeten doen, wil ik(=as) daar aan toevoegen: energie besparen, verduurzamen, kringlopen, overstappen op plantaardig voedsel, gedag zeggen tegen fossiel e.d. Dat benadrukken wetenschappers keer op keer, maar dat vinden we te pijnlijk en dus hopen we op een Deus ex machina in de vorm van een technische oplossing, want we hebben belangrijker zaken te doen zoals ons druk maken over de prijs van benzine of met oorlogvoeren…

Bron: der Spiegel