De elektrische auto is allesbehalve ‘groen’
De wereld zal duurzamer moeten worden, maar die hang naar verduurzaming vergroot de jacht op voor die ‘verduurzaming’ noodzakelijke grondstoffen (hoe duurzaam is dat?). Kobalt is erg gewild als (onmisbaar?) bestanddeel van accu’s en batterijen. Dat aanlokkelijke materiaal vind je vooral in Kongo, het al jaren door twisten en rampen verscheurde land. Kinderarbeid, mensenrechtenschendingen en milieuschade zijn de ‘bijwerkingen’ van de kobaltjacht. Quentin Noirfalisse en Arnaud Zajtman hebben een documentaire gemaakt over de gruwelijke schaduwkant van ‘verduurzaming’: ‘Cobalt rush: the future of going green/Cobalt, l’envers du rêve électrique.’ (Youtube). Lees verder
In het eerste kwartaal van 2023 is windenergie voor het eerst de belangrijkste stroomleverancier in het Verenigd Koninkrijk geweest, aldus onderzoekers van het Imperial College in Londen. Volgens de nationale netbeheerder National Grid werd in april door zonne-energie een recordhoeveelheid elektrische energie geleverd. Het VK wil dat in 2035 stroomopwekking netto geen broeikasgasuitstoot meer veroorzaakt.
Als zelfs autofabrikanten hun producten duurzaam mogen noemen, waarom zouden sapverkopers dat niet mogen. Het vervelende is dat duurzaam niet alleen ‘het gaat lang mee’ betekent, maar ook ‘het is goed voor milieu en klimaat’. Alleen, hoe kun je iets duurzaam noemen dat een wegwerpartikel is. Hoe duurzaam is dat. Ach, de sapverkoper is, heel ontroerend, zeer begaan met het klimaat, maar waar is zijnhaar keer op keer herbruikbare verpakking? Dan weet ik overigens ook niet of dat heel duurzaam is in de tweede betekenis, maar ik stel me zo voor dat dat altijd nog een stuk ‘duurzamer’/minder vervuilend dan zo’n wegwerpverpakking ook al is die gemaakt plant based materialen (wat dat dan ook mogen wezen.
